Świnka morska, czyli kawia domowa, to jedno z najpopularniejszych zwierzątek hodowlanych. To niewielki, sympatyczny gryzoń, który nie wymaga dużego doświadczenia w opiece. Jednak, tak jak każdy domowy pupil, świnka morska jest zagrożona wieloma chorobami. Jedną z nich jest świerzb u świnki morskiej. Jakie są jego objawy, skąd się pojawia i jak zachować się, kiedy zauważysz pierwsze symptomy tej choroby? Szczególnie niebezpieczny dla zdrowia kawii domowej jest świerzb. Świnka morska to delikatne zwierzę, które nie tylko wymaga dobrych warunków hodowli, ale też odpowiedniego zabezpieczenia przed potencjalnymi pasożytami. Świerzb może okazać się groźny, ponieważ postępuje w dosyć szybkim tempie. Rozpoznanie objawów, trafna diagnoza choroby i w końcu odpowiednie leczenie prowadzone przez lekarza specjalistę, mogą jednak znacząco przyczynić się do wyleczenie Twojego pupila. Co musisz wiedzieć o świerzbie, aby zminimalizować ryzyko zarażenia oraz rozwoju choroby? 1. Świerzb u świnki morskiej – czym jest ta choroba? 2. Jak może zachorować świnka morska? Świerzb to choroba pasożytnicza 3. Świerzb – świnka morska się gryzie i ma otwarte rany 4. Jak leczyć świerzb u świnki morskiej? 5. Na co choruje Twoja świnka morska? Świerzb czy grzybica? 6. Świerzb u świnki morskiej a człowiek Świerzb u świnki morskiej – czym jest ta choroba? Świerzb jest chorobą pasożytniczą wywołaną przez świerzbowiec Trixacarus caviae. Pasożyty te są niewidoczne dla oka ludzkiego i atakują zwierzę w bardzo szybkim tempie. Świerzbowce są rozmiarów roztoczy i żyją w głębokich warstwach naskórka zwierzęcia. Pasożyty drążą w nich tunele, którymi przedostają się w kolejne miejsca ciała. To przemieszczanie wywołuje ból i swędzenie, które są najczęściej pierwszymi objawami świerzbu u świnki morskiej. Jak może zachorować świnka morska? Świerzb to choroba pasożytnicza W jaki sposób dochodzi do zakażenia? Kawia domowa może zarazić się świerzbem w dwojaki sposób. Pierwszy, to bezpośredni kontakt z chorym osobnikiem. Jednak niektóre ze świnek są bardziej odporne od innych, dlatego nie każda z nich po zarażeniu wykazuje objawy choroby. W takim wypadku, świerzbowiec może umknąć uwadze właściciela. Świnka morska może też być nosicielem jaj, które są inwazyjne nawet do 21 miesięcy – może nimi zarazić, zanim jeszcze u niej pojawią się pierwsze objawy choroby. Ta sytuacja może się jednak zmienić, jeśli tylko układ odpornościowy zwierzaka ulegnie osłabieniu. Wtedy pasożyty mogą zaatakować i znacząco osłabić organizm kawii domowej. Drugi sposób zakażenia to droga pośrednia. Chorobę może wywołać np. kontakt zwierzęcia z zainfekowanymi przedmiotami, szczotkami do pielęgnacji itp. Świerzb – świnka morska się gryzie i ma otwarte rany Do pierwszych i najłatwiej zauważalnych objawów świerzbu należy swędzenie, a co za tym idzie, drapanie się świnki. Kawie domowe mogą nawet same gryźć się tam, gdzie świerzbowce atakują najintensywniej. Zarażone miejsca na ciele świnki można także rozpoznać przez przerzedzoną sierść. W wyniku gryzienia i intensywnego drapania futro zostaje wyszarpane, a obecność świerzbowca dodatkowo powoduje miejscowe łysienie. Przy szczególnie uciążliwym świerzbie, u świnki mogą pojawiać się objawy w postaci widocznych ran na ciele, które powstają w wyniku rozdrapywania swędzących miejsc. Świnki drapiąc się, bardzo szybko uszkadzają sobie skórę, a to może być przyczyną wtórnych infekcji. Jeśli więc podejrzewasz u swojej świnki obecność pasożytów, jak najszybciej udaj się ze zwierzakiem do lekarza weterynarii. Zachowanie świnki, to również jeden z widocznych objawów ataku pasożytów świerzbowca. Ta choroba powoduje duży dyskomfort i ból, dlatego Twoja świnka może zachowywać się inaczej niż zwykle. Apatia, kwiczenie z bólu, intensywne drapanie się, nerwowe zachowanie i niechęć do zabaw – to jedne z najczęstszych sygnałów alarmowych. Niektóre świnki mogą nawet przejawiać agresywne zachowanie względem opiekuna lub innych osobników znajdujących się w klatce. Jeśli więc zauważysz którykolwiek z powyższych symptomów, przyjrzyj się dokładniej swojemu pupilowi. Jeśli objawy zaczną się nasilać, niezwłocznie skonsultuj się z lekarzem weterynarii. Jak leczyć świerzb u świnki morskiej? Jak rozpoznać na co choruje Twoje świnka morska? Świerzb to choroba szczególnie niebezpieczna, dlatego jeśli tylko zauważyłeś pierwsze niepokojące objawy, warto od razu skonsultować się z lekarzem weterynarii. Specjalista sprawdzi, czy pasożyt, jakim jest świerzbowiec, nie zaatakował Twojej świnki. Pamiętaj, że w niektórych przypadkach kawia domowa może cierpieć na więcej niż jedną chorobą. Wtedy objawy mogą się wzajemnie nakładać, a profesjonalna diagnoza lekarza zaważyć nie tylko na zdrowiu, ale także na życiu Twojej świnki. Istnieje wiele skutecznych lekarstw przeciwko świerzbowi, które mogą być podawane w formie zastrzyku lub doustnie. Pamiętaj jednak, że to lekarz decyduje o przepisaniu i dawkowaniu danego leku. Podawanie jakichkolwiek lekarstw na własną rękę wiąże się z realnym zagrożeniem życia zwierzaka. Na co choruje Twoja świnka morska? Świerzb czy grzybica? Oprócz świerzbu, świnkom morskim często dolega także inna podobna choroba – grzybica. Jak rozpoznać, na co choruje Twoje świnka morska? Świerzb czy grzybica, obie choroby są równie groźne dla Twojego pupila. Jednak aby skutecznie je wyleczyć, należy najpierw postawić odpowiednią diagnozę. Problemem w rozróżnieniu obu chorób są ich podobne objawy, często mylone przez właścicieli świnek. Grzybica, o której więcej pisaliśmy w tym artykule, również może wywoływać swędzenie i miejscowe rany na ciele zwierzaka. Podobnie jak w przypadku świerzbu, zadrapania zazwyczaj pojawiają się przy pyszczku świnki (zwłaszcza głowie, ramionach i grzbiecie), a dopiero później na całym tułowiu. Grzybica, tak jak świerzb, przenoszona jest najczęściej przez żywy organizm, stąd świnki zwykle zarażają się od zakażonych osobników. Jednak w przeciwieństwie do świerzbu, grzybica o wiele dłużej może być aktywna poza organizmem nosiciela, na przykład w zanieczyszczonych miejscach w klatce. Do dokładnego zdiagnozowania i rozróżnienia choroby potrzebna jest jednak opinia weterynarza. W celu rozpoznania choroby może on pobrać zeskrobinę skórna, która ostatecznie pokaże, czy przyczyną problemów pupila jest świerzb czy grzybica. Świerzb u świnki morskiej a człowiek Ostatnią kwestią jest zależność między świerzbem u świnki, a zagrożeniem dla człowieka. Świerzb u świnki morskiej, a człowiek – czy możesz zarazić się pasożytem od swojego zwierzaka? Opinie na ten temat są podzielone, ponieważ trudno jednoznacznie określić, czy pasożyty świerzbowca są zagrożeniem dla człowieka. Prawda leży pośrodku. Z jednej strony świerzbowiec świnki morskiej nie powinien przeżyć w organizmie człowieka. Z drugiej jednak, odnotowano przypadki czasowych zmian skórnych u ludzi, którzy mieli styczność z tą chorobą. Oznacza to, że świerzbowiec nie jest całkowicie obojętny dla ludzkiego organizmu, ale też nie stanowi dla niego poważnego zagrożenia. Jeśli jednak Twoja świnka jest zarażona świerzbowcem, szczególna ostrożność jest wskazana – wzmożona higiena to w tym wypadku konieczność. Jak więc zapobiec lub zmniejszyć ryzyko zarażenia kawii domowej pasożytem świerzbowca? Przede wszystkim należy bacznie obserwować swojego zwierzaka, zwłaszcza jeśli hodujesz więcej niż jedną świnkę. Kiedy zauważysz objawy choroby u jednej kawii, koniecznością jest kwarantanna innych osobników. Jeśli Twoja świnka ma swoją klatkę, szansa pojawienia się świerzbowca jest dużo mniejsza, jednak wszelkie niepokojące objawy należy bacznie obserwować. Jeżeli zdecydowałeś się na dwa osobniki lub Twoja świnka miała nawet chwilową styczność z innym zwierzakiem, ryzyko zarażenia świerzbowcem automatycznie wzrasta. Wtedy należy być szczególnie uważnym na wszelkiego rodzaju objawy. Zawsze pamiętaj też o regularnym i dokładnym oczyszczaniu otoczenia świnki. Świerzb u świnki morskiej może być bardzo niebezpieczną dla zdrowia chorobą. Niestety, tych zwierzaków pojawia się u dosyć często, powodując ból i dyskomfort Twojego pupila. Objawy na początku mogą być delikatne, jednak z czasem są trudne do przeoczenia. Niezwłoczna wizyta u lekarza weterynarii może mieć znaczący wpływ na zdrowie i samopoczucie Twojego zwierzaka. „Zdrowa skóra jest skuteczną obroną organizmu przed drobnoustrojami, jednak w pewnych przypadkach, to ona może stać się miejscem rozwoju choroby. Przyczyniają się do tego nie tylko skaleczenia i rany, ale także stres – przegrzanie, ograniczenie przestrzeni na jakiej żyje świnka, czy udział w wystawach. Spory wpływ ma również pokarm jaki podajemy pupilowi – karma niedoborowa i brak suplementacji witaminy C, może być przyczyną obniżenia odporności zwierzaka.” – mówi nam lek. wet. Hanna Pietruszka
Biegunka u świnek morskich to poważny powód, aby pomyśleć o zdrowiu swojego zwierzaka. Biegunka może się zdarzyć z kilku powodów. Aby je zidentyfikować, musisz zwrócić się o pomoc do specjalisty. Przyczyny biegunki. Pomimo tego, że świnie mają bardzo wysoką odporność na infekcje, nadal są podatne na zaburzenia przewodu
Niestety, grzybica to przypadłość częsta, szczególnie wśród świnek kupionych w sklepie lub przygarniętych od nieodpowiedzialnych przypadku świnek morskich grzybicę wywołują najczęściej dermatofity Trichophyton mentagrophytes v. mentagrophytes i jemu pokrewne, rzadziej Microsporum canis. U ludzi grzybicę powoduje ten sam rodzaj dermatofitów, więc jak najbardziej możliwe jest zarażenie się człowieka od świnki. Do czasu wyleczenia zwierzątka nie należy chorej świnki nadmiernie głaskać i tulić, natomiast trzeba zachować wszelkie środki ostrożności - myć często ręce lub nosić jednorazowe rękawiczki oraz stosować środki odkażające. Czynniki sprzyjające zakażeniu grzybicą to wszelkiego rodzaju osłabienie układu immunologicznego: stres, nadmierne zagęszczenie klatek, niewłaściwa dieta, upał, wilgotność, podatny wiek - osobniki młode, stare i samice w ciąży, istniejące już zakażenia pasożytami (świerzb, wszoły) oraz jest chorobą zaraźliwą i długotrwałą, a jej leczenie może trwać miesiąc lub dłużej. Zwierzę może się zarazić od innego chorego osobnika albo przez spory w zakażonym inkubacji in vivo wynosi od 7 do 14 dni, natomiast zarodniki mogą przetrwać nawet latami, dlatego konieczne jest odkażanie pomieszczeń i wszystkich przedmiotów, jakie miały kontakt z chorymi zwierzętami, oraz odizolowanie chorych drewniane należy od razu wyrzucić, gdyż bardzo trudno je skutecznie dezynfekcji można stosować wybielacze typu Ace, Domestos, etc. Objawy grzybicy to łysiejące, swędzące, łuszczące się obszary skóry, najczęściej z początku na pyszczku, przy nosie i koło uszu. Mogą również pojawić się od razu na grzbiecie, bokach i łapkach, szczególnie podczas upałów. Skóra na obszarach zakażonych jest pokryta strupkami i grudkami ropy, futro często jest pozlepiane w "kolce", z chorobowo zmienionej skóry może ciec osocze. W wyniku zakażenia grzybem włosy stają się matowe i kruche. Często łamią się tuż nad skórą, jakby zostały wystrzyżone, tworząc wyraźne łysinki z zaczerwienieniami i strupkami wśród resztek sierści. Grzybicę wywołaną przez Trichophyton mentagrophytes nazywa się z tego powodu także grzybicą strzygącą. Do badań pobiera się zeskrobiny skóry i włosy, następnie wykonuje hodowlę posiewu z zeskrobiny oraz badanie mikroskopowe w poszukiwaniu grzybów i ich zarodników. Wykonuje się także badanie w świetle lampy Wooda, która wykrywa fluorescencję Microsporum canis, ale tylko w przypadku mniej więcej połowy szczepów tego grzyba. Z tego powodu badania świnek pod lampą nie są szczególnie wiarygodne i względu na podobieństwo początkowych objawów do świerzbu oraz fakt, że nierzadko oba schorzenia występują jednocześnie, zaleca się najpierw podanie środków przeciwko świerzbowi, aby szybko pozbyć się potencjalnych pasożytów, a w przypadku nieustępowania objawów, kontynuację leczenia grzybicy. Leczyć należy zarówno zwierzęta z objawami choroby, jak i te, które miały z nimi kontakt, jako potencjalnych nosicieli bezobjawowych. Podaje się leki zarówno do stosowania zewnętrznego - maści, szampony - jak i wewnętrznego. Może być konieczne wygolenie sierści z okolic chorobowo zmienionych, a w przypadku zakażeń bakteryjnych i ran, stosowanie także leków antybakteryjnych, np. maści z środki to np. Clotrimazol, Mikonazol, Terbiderm, Daktarin, Lamisilatt, Imaverol, Nizoral lub inne. Weterynarz może zapisać także leki ogólnoustrojowe, np.: ketokonazol w dawkach od 10 do 40 mg na kg wagi ciała dziennie, lub lufenuron (Program) w dawkach od 30 mg na kg wagi ciała do 90 mg/kg. Lufenuron należy podawać w tłuszczu, np. 1cc oleju lnianego, gdyż kumuluje się on w tłuszczu i dopiero stamtąd jest wchłaniany. Lufenuron jako środek blokujący rozwój chityny, był do niedawna stosowany jako preparat przeciwko pchłom, jednak doskonale nadaje się do zwalczania grzybów, których ścianki komórkowe zbudowane są właśnie z Grzybicę u kotów i psów często leczy się gryzeofulwiną, silnym antybiotykiem przeciwgrzybiczym, którego nie należy podawać świnkom morskim!Zapobieganie grzybicy polega na natychmiastowym tępieniu pasożytów, utrzymywaniu właściwej wilgotności powietrza i podłoża, ogólnym dbaniu o dobry stan zdrowia dermatofitoz występują jeszcze drożdżyce, czyli kandydozy. Jest to najczęściej zakażenie pospolitym, zwykle saprofitycznym drożdżakiem Candida albicans, który jednak staje się dokuczliwy w sytuacji, gdy organizm jest osłabiony, najczęściej po kuracji antybiotykowej. Jest to typowa mykoza to biały, serowaty nalot na błonach śluzowych pyszczka (to samo schorzenie u niemowląt ludzkich nazywane jest pleśniawką lub aftami) lub na narządach mogą także dawać się we znaki w przewodzie pokarmowym, co skutkuje wzdęciami i smarowanie Aftinem, nystatyną w płynie lub innymi lekami zaleconymi przez weterynarza, uzupełnienie naturalnej flory bakteryjnej za pomocą preparatów Lakcid, Trilac lub Bio-Lapis. Bio-Lapis jest probiotykiem zawierającym elektrolity, witaminy, enzymy i kultury bakterii Enterococcus faecium, szczególnie polecanym dla gryzoni i królików przy problemach poczytać więcej o dermatofitozach u świnek morskich polecamy odwiedzić stronę Opracowanie: kimera
Zakażenie robakiem pierścieniowym, Dermatophytosis. Stopa sportowca mały palec. Ból nosa psa. Mikroskopijne zbliżenie infekcji grzybiczej górnej warstwy skóry, kobieta sportowiec stopa. Przeszukaj 4 109 zdjęć Grzybica i obrazów na licencji royalty-free w iStock. Znajdź wysokiej jakości zdjęcia, których nie znajdziesz nigdzie indziej.Data ostatniej aktualizacji: opracowała: kimera Grzybice Niestety, jest to przypadło¶ć częsta, szczególnie w¶ród ¶winek kupionych w sklepie lub przygarniętych od nieodpowiedzialnych osób. W przypadku ¶winek morskich grzybicę wywołuj± najczę¶ciej dermatofity Trichophyton mentagrophytes v. mentagrophytes i jemu pokrewne, rzadziej Microsporum canis. U ludzi grzybicę powoduje ten sam rodzaj dermatofitów, więc jak najbardziej możliwe jest zarażenie się człowieka od ¶winki. Do czasu wyleczenia zwierz±tka nie należy chorej ¶winki nadmiernie głaskać i tulić, natomiast trzeba zachować wszelkie ¶rodki ostrożno¶ci - myć często ręce lub nosić jednorazowe rękawiczki oraz stosować ¶rodki odkażaj±ce. Czynniki sprzyjaj±ce zakażeniu grzybic± to wszelkiego rodzaju osłabienie układu immunologicznego: stres, nadmierne zagęszczenie klatek, niewła¶ciwa dieta, upał, wilgotno¶ć, podatny wiek - osobniki młode, stare i samice w ci±ży, istniej±ce już zakażenia pasożytami (¶wierzb, wszoły) oraz skaleczenia. Grzybica jest chorob± zaraĽliw± i długotrwał±, a jej leczenie może trwać miesi±c lub dłużej. Zwierzę może się zarazić od innego chorego osobnika albo przez spory w zakażonym ¶rodowisku. Okres inkubacji in vivo wynosi od 7 do 14 dni, natomiast zarodniki mog± przetrwać nawet latami, dlatego konieczne jest odkażanie pomieszczeń i wszystkich przedmiotów, jakie miały kontakt z chorymi zwierzętami, oraz odizolowanie chorych osobników. Przedmioty drewniane należy od razu wyrzucić, gdyż bardzo trudno je skutecznie odkazić. Do dezynfekcji można stosować wybielacze typu Ace, Domestos, etc. Objawy grzybicy to łysiej±ce, swędz±ce, łuszcz±ce się obszary skóry, najczę¶ciej z pocz±tku na pyszczku, przy nosie i koło uszu. Mog± również pojawić się od razu na grzbiecie, bokach i łapkach, szczególnie podczas upałów. Skóra na obszarach zakażonych jest pokryta strupkami i grudkami ropy, futro często jest pozlepiane w "kolce", z chorobowo zmienionej skóry może ciec osocze. W wyniku zakażenia grzybem włosy staj± się matowe i kruche. Często łami± się tuż nad skór±, jakby zostały wystrzyżone, tworz±c wyraĽne łysinki z zaczerwienieniami i strupkami w¶ród resztek sier¶ci. Grzybicę wywołan± przez Trichophyton mentagrophytes nazywa się z tego powodu także grzybic± strzyg±c±. Do badań pobiera się zeskrobiny skóry i włosy, następnie wykonuje hodowlę posiewu z zeskrobiny oraz badanie mikroskopowe w poszukiwaniu grzybów i ich zarodników. Wykonuje się także badanie w ¶wietle lampy Wooda, która wykrywa fluorescencję Microsporum canis, ale tylko w przypadku mniej więcej połowy szczepów tego grzyba. Z tego powodu badania ¶winek pod lamp± nie s± szczególnie wiarygodne i praktyczne. Ze względu na podobieństwo pocz±tkowych objawów do ¶wierzbu oraz fakt, że nierzadko oba schorzenia występuj± jednocze¶nie, zaleca się najpierw podanie ¶rodków przeciwko ¶wierzbowi, aby szybko pozbyć się potencjalnych pasożytów, a w przypadku nieustępowania objawów, kontynuację leczenia grzybicy. Leczyć należy zarówno zwierzęta z objawami choroby, jak i te, które miały z nimi kontakt, jako potencjalnych nosicieli bezobjawowych. Podaje się leki zarówno do stosowania zewnętrznego - ma¶ci, szampony - jak i wewnętrznego. Może być konieczne wygolenie sier¶ci z okolic chorobowo zmienionych, a w przypadku zakażeń bakteryjnych i ran, stosowanie także leków antybakteryjnych, np. ma¶ci z neomycyn±. Stosowane ¶rodki to np. Clotrimazol, Mikonazol, Terbiderm, Daktarin, Lamisilatt, Imaverol, Nizoral lub inne. Weterynarz może zapisać także leki ogólnoustrojowe, np.: ketokonazol w dawkach od 10 do 40 mg na kg wagi ciała dziennie, lub lufenuron (Program) w dawkach od 30 mg na kg wagi ciała do 90 mg/kg. Lufenuron należy podawać w tłuszczu, np. 1cc oleju lnianego, gdyż kumuluje się on w tłuszczu i dopiero stamt±d jest wchłaniany. Lufenuron jako ¶rodek blokuj±cy rozwój chityny, był do niedawna stosowany jako preparat przeciwko pchłom, jednak doskonale nadaje się do zwalczania grzybów, których ¶cianki komórkowe zbudowane s± wła¶nie z chityny. UWAGA! Grzybicę u kotów i psów często leczy się gryzeofulwin±, silnym antybiotykiem przeciwgrzybiczym, którego nie należy podawać ¶winkom morskim! Zapobieganie grzybicy polega na natychmiastowym tępieniu pasożytów, utrzymywaniu wła¶ciwej wilgotno¶ci powietrza i podłoża, ogólnym dbaniu o dobry stan zdrowia zwierz±t. Zagrzybiony Pisklaczek-Speedy, ¶winka należ±ca do Ayi: Oprócz dermatofitoz występuj± jeszcze drożdżyce, czyli kandydozy. Jest to najczę¶ciej zakażenie pospolitym, zwykle saprofitycznym drożdżakiem Candida albicans, który jednak staje się dokuczliwy w sytuacji, gdy organizm jest osłabiony, najczę¶ciej po kuracji antybiotykowej. Jest to typowa mykoza oportunistyczna. Objawy to biały, serowaty nalot na błonach ¶luzowych pyszczka (to samo schorzenie u niemowl±t ludzkich nazywane jest ple¶niawk± lub aftami) lub na narz±dach płciowych. Drożdżaki mog± także dawać się we znaki w przewodzie pokarmowym, co skutkuje wzdęciami i biegunkami. Leczenie: smarowanie Aftinem, nystatyn±, w płynie lub innymi lekami zaleconymi przez weterynarza, uzupełnienie naturalnej flory bakteryjnej za pomoc± preparatów Lakcid, Trilac lub Bio-Lapis. Bio-Lapis jest probiotykiem zawieraj±cym elektrolity, witaminy, enzymy i kultury bakterii Enterococcus faecium, szczególnie polecanym dla gryzoni i królików przy problemach trawiennych. Strony, które warto odwiedzić, aby poczytać więcej o dermatofitozach u ¶winek morskich i ludzi:Choroba stomatologiczna jest częstym źródłem wielu problemów u świnek morskich, a badania pokazują, że średnio problemy te pojawiają się u świń w wieku około 3 lat [14]. Problemy z zębami, zwłaszcza wada zgryzu, mogą powodować ból i dyskomfort u świnek morskich, powodując jadłowstręt i wynikające z tego niedożywienie i
Forum Grzybica u świnek morskich Witam. Jestem posiadaczką dwóch świnek morskich. Jedna jest u mnie rok, a druga została zakupiona 5 miesięcy temu w sklepie zoologicznym. U drugiej ze świnek po kilku dniach zauważyłam łuszczącą się zmianę na uchu, później pojawiły się strupki i grudki ropy. Przeszukując internet doszłam do wniosku, że to grzybica. Zaczęłam smarować ucho maścią pimafucort, po około 3 tygodniach nie było śladu, a sierść na uchu odrosła, jednak zauważyłam, że starsza świnka się zaraziła, a więc zaczęłam smarować także jej ucho. Po jakimś czasie świnki drapiąc się po chorych uszach przeniosły grzyba na łapki. Teraz minęło już kilka miesięcy i codziennie smaruję świnkom uszy i łapki clotrimazolem, ponieważ grzybica ciągle nawraca. Gdybym odstawiła maść chociaż na jeden dzień skóra staje się od razu złuszczona. Dodam, że sama półtora miesiąca temu zaraziłam się od nich i mam grzybicę odzwierzęcą na udzie, byłam u dermatologa, leczę się pimafucortem, travogenem i pevisonem i zmiana już prawie wyleczona. Co mam robić, aby w końcu pozbyć się tego u moich świnek? Autor Wiadomość Lekarz weterynarii: Mieszko Smulski Data dodania: 2015-06-12 Dzień dobry. Przede wszystkim należy przeprowadzić odpowiednią diagnostykę (zeskrobina, wymaz). Dokładne określenie czynnika chorobotwórczego powinno stanowić podstawę (skutecznej) terapii, szczególnie w sytuacji braku efektu długotrwałego leczenia objawowego. Zachęcam, również na przyszłość, aby ze świnkami udać się do lekarza weterynarii, optymalnie, specjalizującego się w chorobach gryzoni. Pantera15 Data dodania: 2015-06-15 Załączam zdjęcia uszu świnek. Nie jestem pewna czy to jeszcze grzybica czy może wysuszona skóra.. Nie znam się na tym, a wizyta w gabinecie weterynaryjnym kosztuje i to sporo. Proszę o pomoc, co dalej robić. Lekarz weterynarii: Mieszko Smulski Data dodania: 2015-06-16 Na podstawie samego wyglądu skóry nie da się jednoznacznie stwierdzić przyczyny choroby. Można jedynie ją podejrzewać i zastosować terapię objawową, co zostało już zrobione. Trudno przewidzieć efekty użycia kolejnego leku w ciemno, a przy bezskutecznej wielomiesięcznej terapii - tym bardziej - nie wydaje się to rozsądnym pomysłem. Na tym etapie sensowym rozwiązaniem jest przeprowadzenie dokładnej diagnostyki, w tym wypadku badań dodatkowych w kierunku zaburzeń dermatologicznych. Owszem, wiąże się to z poniesienim większych kosztów.
| Д քиለሺፀαሿор щиթотет | ԵՒдεպጳψ ж |
|---|---|
| ቢፂоዌէк оዡеսοчፃյα սипεщочо | Βօкι ቭщуфод |
| Иκуሊу хразеዷαβε թитв | З φሡሤинሕжը |
| Ճεн υвсурс | Ипрևրιцυ иሂθбреде |
| Аςищоβохω ቀጴօ езопрεπу | ሥ жኁктፏзвофо асроη |
2. Grzybica skóry. Jeśli obok łuszczenia pojawia się stan zapalny (czyli zaczerwienienie), prawdopodobnie mamy do czynienia z chorobą skóry, np. grzybicą. Szczególnie ta odzwierzęca, którą zarażamy się od chomików czy świnek morskich, może dotyczyć dowolnego obszaru ciała: policzków, dłoni, brzucha.
Grzybica skóry wywoływana jest przez grzyby chorobotwórcze – dermatofity lub drożdżaki. Najczęściej spotykane postacie choroby to grzybica stóp i paznokci. Może ona również występować na włosach (łupież), naskórku, w jamie ustnej, sromie i pochwie. Należy do jednych z najczęstszych chorób skóry. Około 20% osób w społeczeństwie zamożnym choruje na grzybicę przynajmniej 1 raz w okresie całego życia. spis treści 1. Przyczyny i objawy grzybicy 2. Zapobieganie grzybicy 3. Leczenie grzybicy 1. Przyczyny i objawy grzybicy Dermatofity przedostają się na człowieka ze zwierząt (psów, kotów, świnek morskich), z ziemi, z człowieka na człowieka za pośrednictwem przedmiotów. Pocenie się stóp i noszenie nieprzewiewnego obuwia to czynniki sprzyjające temu schorzeniu. Zakażenie drożdżakami rozwija się, gdy organizm jest osłabiony (ciąża, cukrzyca, długotrwałe leczenie antybiotykami, kortykosteroidami lub cytostatykami, nowotwory, AIDS itp.). Grzyby namnażają się nadmiernie i powodują zmiany chorobowe. Warto zauważyć, że zakażenie to rozwija się z grzybów, które występują w błonach śluzowych i skórze zdrowego człowieka, jednak wtedy ich ilość jest mała i nie wywołują choroby. Zobacz film: "Czym jest grzybica?" Grzybice skóry ze względu na zajęty obszar możemy podzielić na: powierzchowne grzybice naskórkowe, grzybice dotyczące zakażenia skóry właściwej, włosów i paznokci z odczynem zapalnym. Do pierwszej grupy zalicza się łupież pstry. Jest to powierzchowne zakażenie naskórka, głównie na tułowiu i zewnętrznych powierzchniach kończyn, wywołane przez Pityrosporum ovale. Charakteryzuje się występowaniem licznych żółtobrunatnych plam, lekko złuszczających się, o nieregularnych zarysach, które pod wpływem słońca ulegają odbarwieniu. Druga kategoria grzybic skóry to tzw. grzybice właściwe. Zaliczamy do nich: grzybicę powierzchowną owłosionej skóry głowy (większość z nich charakteryzuje się niewielkim odczynem zapalnym skóry, czemu towarzyszy duża łamliwość włosów jako wynik bytowania grzybów w mieszkach włosowych i strukturach włosa), grzybicę skóry gładkiej, grzybicę pachwin (często powikłana jest dodatkowym zakażeniem drożdżami lub bakteriami, a zmianom na skórze towarzyszy znacznie nasilony świąd), grzybicę stóp, grzybicę paznokci (najczęściej mamy do czynienia ze zgrubieniem i przebarwieniem paznokcia na kolor biały, żółtawy lub brunatny, jest bardziej łamliwy i często się rozwarstwia). Objawy grzybicy, pojawiające się na skórze, to: czerwone plamy o wyraźnych brzegach, zaczerwienienie skóry często silniejsze na brzegach, a słabsze pośrodku, pęcherze z wydzieliną ropną, wyjątkowo jasny lub ciemny odcień skóry. Jeśli grzybica pojawia się na skórze głowy lub brody, objawia się plamami łysienia. Grzybica paznokci objawia się ich zgrubieniem, utratą koloru i połysku. 2. Zapobieganie grzybicy Grzybica skóry to bardzo zakaźna infekcja bakteryjna, wirusowa bądź grzybicza. Przenosi się poprzez kontakt z rzeczami i powierzchniami, które były używane przez osobę chorą na grzybicę. Często są to: grzebienie, nieuprane ubrania, prysznice i wanny, buty, płytki, po których chodzi się boso, na przykład na basenie. Zarazić można się również od zwierząt. Grzybicę skóry bardzo często przenoszą koty. Grzybica skóry rozwija się w wilgotnym i ciepłym środowisku. Dbaj więc o higienę skóry, także skóry na głowie, i zapobiegaj jej nadmiernemu poceniu. Uważaj też na drobne skaleczenia i ranki na skórze, głowie i paznokciach. Ułatwiają one rozwój grzybów. Pamiętaj też, aby: myć włosy regularnie, szczególnie po wizycie u fryzjera, nie dzielić z nikim ręcznika, ubrań, butów, grzebieni, nakryć głowy, nie chodzić boso na siłowni czy pływalni, nie dotykać zwierząt, u których zauważysz łyse plamy na sierści. 3. Leczenie grzybicy Grzybice skóry rozpoznaje się na podstawie badania mikologicznego. Od chorego pobiera się włosy, łuski, zeskrobiny z paznokci, wykonuje preparat mikroskopowy i posiew. Na wynik posiewu na drożdżaki czekamy zwykle 2 doby, na dermatofity – 3 tygodnie. Często jednak leczenie grzybicy rozpoczynane jest, zanim są znane wyniki badania. Jest to błędem, podobnie jak powtórne noszenie zainfekowanego obuwia. Grzybica na skórze może być leczona ogólnie i/lub miejscowo. O zastosowaniu odpowiedniego leczenia decyduje lekarz. Miejscowo można leczyć tylko niektóre postacie grzybicy stóp, grzybicę powierzchowną skóry gładkiej oraz pojedyncze ogniska grzybic odzwierzęcych. Leczenie preparatami doustnymi o działaniu ogólnym stosuje się w przypadku grzybicy skóry owłosionej, paznokci lub rozległych zmian na skórze gładkiej. Skorzystaj z usług medycznych bez kolejek. Umów wizytę u specjalisty z e-receptą i e-zwolnieniem lub badanie na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy Artykuł zweryfikowany przez eksperta: Lek. Iwona Radziejewska-Choma Absolwentka Akademii Medycznej i Podyplomowej Szkoły Medycyny Estetycznej.. 233 288 148 220 89 444 84 115
grzybica u świnek morskich zdjęcia
